سال ۱۴۰۲ به نام «مهار تورم، رشد تولید» نامگذاری گردید، پیش از این در مجموعه یادداشت های اقتصادی خود به بیان بیماری های اقتصادی کشور عزیزمان ایران اشاره کردم و همچنین اهمیت تولید که نقطه عطف در بهبود اقتصاد است.

پنجشنبه سومین روز از فروردین ۱۴۰۲ همزمان شده است با اولین روز از ماه مبارک رمضان که عطر گل‌های بهاری در هوای روح انگیز افطار و سحر مومنان پیچید.

نام بزرگترین رودخانه گلستان را یدک می کشد اما نام و آوازه دیرین را ندارد. روزگاری خروشان بود و پربرکت و اما دستکاری های بشر او را به نهری فصلی بدل کرده است.

چهارشنبه سوری، یکی از جشن‌ های سنتی ایرانی است که در غروب آخرین سه‌ شنبه سال شمسی برگزار می گردد، در آن جشن به ایجاد یک آتش کوچک و خوردن آجیل مشکل‌ گشا، دورهمی‌ های خانوادگی، قاشق‌ زنی، حافظ خوانی و… می‌پردازند.

چندی پیش که به مطب یک دکتر مراجعه کردم روش درست برخورد با افراد ناراضی را به طور عملی دیدم. حدودا یک ساعتی بود که به همراه چند نفر دیگر در اتاق انتظار نشسته بودیم و خبری از دکتر نبود.

وقتی کنار گود نشسته ایم، فرمان دادن آسان است: لنگش کن!
این مَثَل قدیمی، واقعیت امروز کمپینهایی است که درست در زمان نتیجه دادن اقدامات سر از لاک خود بیرون می‌آورند.

چندی پیش مطالبی در فضای مجازی و با عنوان “صدایی که باید شنیده شود…” و “علاج واقعه را قبل از وقوع باید جست” منتشر شد که پایگاه خبری گنبدی ها در نقد این مطالب یادداشتی به شرح ذیل را نوشته است که در ادامه می خوانید:

ماه زیبای رجب در اولین جمعه‌اش، ایستگاهی می‌شود برای بلندای آرزوی مومنان تا آمین پروردگار، براتی برای برآورده شدن و به استجابت رسیدن آرزوهای محال باشد.

شعبان در آخرین میعادگاهش، دستان بندگان را بر سفره افطار رمضان گره می‌زند تا حاجت‌های بر زمین مانده از رجب تا شعبان را به درگاه استجابت برساند.

تصور اینکه جنگل ها، باغ های درختان مثمر و فضای سبز شهری و روستایی مواد اولیه صنایع چوب را تامین کند وجدان هر انسانی را آزار می دهد.