چهارشنبه سوری، یکی از جشن‌ های سنتی ایرانی است که در غروب آخرین سه‌ شنبه سال شمسی برگزار می گردد، در آن جشن به ایجاد یک آتش کوچک و خوردن آجیل مشکل‌ گشا، دورهمی‌ های خانوادگی، قاشق‌ زنی، حافظ خوانی و… می‌پردازند.

چندی پیش که به مطب یک دکتر مراجعه کردم روش درست برخورد با افراد ناراضی را به طور عملی دیدم. حدودا یک ساعتی بود که به همراه چند نفر دیگر در اتاق انتظار نشسته بودیم و خبری از دکتر نبود.

وقتی کنار گود نشسته ایم، فرمان دادن آسان است: لنگش کن!
این مَثَل قدیمی، واقعیت امروز کمپینهایی است که درست در زمان نتیجه دادن اقدامات سر از لاک خود بیرون می‌آورند.

چندی پیش مطالبی در فضای مجازی و با عنوان “صدایی که باید شنیده شود…” و “علاج واقعه را قبل از وقوع باید جست” منتشر شد که پایگاه خبری گنبدی ها در نقد این مطالب یادداشتی به شرح ذیل را نوشته است که در ادامه می خوانید:

ماه زیبای رجب در اولین جمعه‌اش، ایستگاهی می‌شود برای بلندای آرزوی مومنان تا آمین پروردگار، براتی برای برآورده شدن و به استجابت رسیدن آرزوهای محال باشد.

شعبان در آخرین میعادگاهش، دستان بندگان را بر سفره افطار رمضان گره می‌زند تا حاجت‌های بر زمین مانده از رجب تا شعبان را به درگاه استجابت برساند.

تصور اینکه جنگل ها، باغ های درختان مثمر و فضای سبز شهری و روستایی مواد اولیه صنایع چوب را تامین کند وجدان هر انسانی را آزار می دهد.

بار دیگر دنیا انگشت بر دهان لب می‌گزد از اقتدار حضور مدبرانه ملتی که در جشن پیروزی انقلاب خود نشان دادند ویروس هوشمند کرونا نیز باید در برابرشان دست تسلیم بالا آورده و عزمشان را تحسین کند.

نتیجه عزت مندانه و امیدبخش تحقق مطالبه آنژیوگرافی از سوی “فعالان مردمی” در دهه فجر انقلاب فرصت بهنگامی برای ذکر مطالب مهمی است امیدواریم که دلهای بیدار هوشیارتر و تاریکخانه ها روشن شوند.

بالاخره روز نهم آذر نود و نه یا ۹۹/۹/۹ بدون هیچ واقعه خاصی گذشت؛ مانند روزهای دیگر که وقایع آن برای مردم تکراری است و فقط افرادی که خاطرات بیادماندنی داشته باشند آن را در ذهن خود به یادگار می‌گذارند و فراموش نمی‌کنند.