خرید چوب بدون توجه به منشا تولید و تامین آن
خرید چوب بدون توجه به منشا تولید و تامین آن

تصور اینکه جنگل ها، باغ های درختان مثمر و فضای سبز شهری و روستایی مواد اولیه صنایع چوب را تامین کند وجدان هر انسانی را آزار می دهد.

چوب مورد نیاز صنایعی همچون نئوپان باید از مزارع چوب صنعتی (درختان زود رشد) و یا واردات چوب از کشورهایی که تولید انبوه و صنعتی چوب دارند تامین شود.

حتی چوب درختان خشکیده جنگلی هم نباید به کارخانه نئوپان راه یابد چرا که افراد طماع و سودجو با خشکاندن درختان جنگلی و حمل مخفیانه و فروش آن جنگل ها را غارت خواهند کرد.

کار به جایی رسیده که سارقان درخت های مثمر کشاورزان و درخت های پارک های شهر را شبانه قطع کرده و به واسطه ها می فروشند.

جنگل های ما آنقدر محدود شده است که دیگر استخراج چوب برای صنایع از جنگل های گلستان مصداق عملیات انتحاری را دارد !؟

اجرای طرح های تنفس پنج ساله و ده ساله برای جنگل ها کارساز نیست همچنین جایگزین کردن درخت‌های بومی با نهال کاری درخت های غیر بومی راهکاری غیرعلمی بوده و جنگل های هیرکانی را احیاء نمی کند.

اگر روند خرید چوب به صورت فعلی ادامه داشته باشد نسل های آینده باید در فیلم های مستند جنگل و فضای سبز مشجر را ببینند!

با ادامه این روند و کوتاهی در حفاظت از جنگل ها روزی خواهد رسید که بچه های ما عکس های تنگه مینودشت، جنگل دلند و باقرآباد را به نوادگان ما نشان بدهند و آنها باور نکنند که این زمین های کشاورزی زمانی جنگل بوده است!؟

همانطور که برای ما باور پذیر نیست که یک قرن پیش خط نو ( مسیر کاکا ) از میان جنگل عبور می کرده و روستای قوئینلی در میان جنگل قرار داشته است!؟

چه معنایی دارد که تراکتوری یک تریلی انباشته از چوب را به سمت کارخانه نئوپان ببرد؟؟! و به راحتی بفروشد!
مگر در روستاهای ما مزارع چوب صنعتی وجود دارد؟

باید به نقطه ای برسیم که هر فرد عادی و هر وسیله نقلیه ای اجازه حمل چوب نداشته باشد چوب فقط باید با مجوز کتبی تردد از مزارع چوب درختان زود رشد یا پایانه های مرزی به کارخانه نئوپان حمل شود.

اداره منابع طبیعی و مدیران دولتی نباید به شهرداری ها، ادارات، مدارس و شرکت های خصوصی مجوز قطع درختان را بدهند. درخت های داخل حیاط مکان های دولتی منبع درآمد نیستند ریه های زمین هستند.

جهادکشاورزی و باغ دار نباید به باغ های میوه نگاه اقتصادی داشته باشند که هر گاه میوه ای ارزان شد باغدار درخت ها را ریشه کن کند باغی که دیگر مثمر نیست باید با نهال کاری تجدید شود.

کارخانه های نئوپان و صنایع بزرگ چوب با تشویق کشاورزان و زمین داران و ارائه تسهیلات پیگیر کاشت درختان زود رشد در زمین های دیم بخش هفت باشند مزارعی که به روش های نوین آبیاری شوند. هم بیابان زدایی شود و هم فضای سبز گسترش یابد.

سازمان های مردم نهاد و دهیاری ها اگر اراده کنند می توانند با کمک شهرداری و ارگان های دولتی از چپرقویمه و مراتع ملی حاشیه روستاها، جنگل مصنوعی سازگار با محیط زیست منطقه و یا باغ های زیتون بسازند ( باغ زیتون حاشیه روستای امانقرجه ).

شایسته است صنایع ذی نفع و دولت محترم با سرمایه گذاری در این بخش، جنگل ها و فضای سبز را از نابودی نجات دهند.

اگر با افزایش قیمت ارز و گران شدن چوب وارداتی به سراغ میانبر تامین چوب از منابع طبیعی، باغات و فضای سبز روستایی و شهری برویم از گلستان ما بیابانی برای نسل آینده خواهد ماند.

اگر خرید بی ضابطه چوب موجب قطع یک درخت هم شود این خسرانی بزرگ است برای ما و فرزندان ما، جلوی ضرر را هر وقت بگیرید مابقی فایده است.

 

  • نویسنده : جعفر کشته گر